“Şairler Mezarlığı”, yüksek lisans sürecimde odaklandığım konvansiyonel yapıyı parçalama düşüncesinin sahnedeki somut karşılıklarından biri oldu. “A.H.E.N.K” Tiyatro çatısı altında kurduğumuz bu özgür alanda şiiri yalnızca yazılı bir tür değil, bedensel bir ifade biçimi olarak konumlandırmaya çalıştım. Sahnede “Mısra” karakteri bedensel özgürlüğünün içinde sıkışmış bir şiiri temsil ederken, “Piraye” toplumsal normların sertleştirdiği dünyevi bir gerçekliğin şiirine dönüşüyor. Bu iki karakterin birbirine yaklaşan ve uzaklaşan devinimi kimi zaman bir tabloyu, kimi zaman parçalanan bir hafızayı andırırken, insanın insanla mücadelesini ve nihayetinde birbirini yeniden doğurmasını görünür kılıyor. Metnin içine dansı, müziği ve anne karnındaki bir bebeğin ultrason görüntülerinden ilham alan bedensel formları dahil ederek şiiri yalnızca söylenen değil, taşınan ve dönüşen bir yapıya dönüştürmeye çalıştık. 2025 yılının ağır ekonomik ve sosyal koşullarında tiyatro bizim için yalnızca bir sahne değil, nefes alabildiğimiz bir direniş alanı hâline geldi. Sahnede anlatılan her hikâye kolektif hafızanın korunması ve iyileşmesi adına yeni bir alan açarken, kadınların sahnede özgürlük arzusunu ve cesaretini görünür kılması bu dönüşümün en güçlü parçalarından birine dönüştü. Tiyatronun barışçıl ve dönüştürücü gücüne inanıyor, bu ortak alanı çoğaltmaya ve sözümüzü her koşulda söylemeye devam ediyoruz. Çünkü güçlü var oluşların ancak özgün birleşimlerden doğduğunu düşünüyoruz..